Annelik, zamanla ölçülen bir şey değildir. Saatle değil, uyanmalarla, ağlamalarla, sarılmalarla ilerler. Kadın bedeni ise bu sürekliliği her gün aynı ritimde taşımaz. Adet döngüsü, anneliğin içinden sessizce geçer; çoğu zaman fark edilmeden, çoğu zaman da hiç dikkate alınmadan.Bazı günler bir anne daha sabırlıdır. Sesler daha az yorucu, sorular daha katlanılabilirdir. Bazı günler ise aynı ses, aynı istek, aynı temas bile fazladır. Bu fark çoğu zaman karakterle, annelik becerisiyle ya da “yeterince iyi anne olmakla” açıklanmaya çalışılır. Oysa çoğu zaman mesele, bedensel ve hormonal bir hatırlatmadır.
Regl dönemi, birçok anne için en zorlayıcı evrelerden biridir. Fiziksel yorgunluk, ağrı ve düşük enerji; çocuğun ihtiyaçlarıyla çakıştığında annede suçluluk hissi doğabilir. Daha az tahammül, daha çabuk tükenme hâli yanlış anlaşılmaya çok açıktır. Oysa beden bu dönemde daha fazla dinlenmek isterken annelik durmaz.
Foliküler fazda enerji yükseldiğinde annelik daha akışkan hissedilebilir. Oyun kurmak, anlatmak, birlikte üretmek daha kolay gelir. Bu dönem, annelerin kendilerini “iyi hissettikleri” günlerle daha sık örtüşür. Ancak bu hâl kalıcı değildir; geçici bir biyolojik pencere gibidir.
Luteal faza girildiğinde ise duygusal hassasiyet artabilir. Çocuğun duyguları daha yoğun hissedilir, ağlama daha ağır gelir, sabır daha çabuk tükenir. Anne, hem kendi iç dünyasını hem çocuğun duygularını aynı anda tutmaya çalışır. Bu çift yönlü duygusal yük, görünmez ama ağırdır.
Annelik boyunca kadınlar çoğu zaman kendi döngülerini bastırmayı öğrenir. Yorgunken güçlü, kırılganken sakin, ihtiyaç içindeyken verici olmayı… Ancak bedenin sinyalleri bastırıldıkça, yorgunluk başka yerlerden sızar. Uykusuzlukla, tahammülsüzlükle, suçlulukla.
Döngü farkındalığı, anneliği daha “kolay” yapmaz ama daha anlaşılır kılar. Bazı günlerin neden daha zor olduğunu bilmek, anneye kendini suçlamadan durma hakkı verir. Çünkü annelik bir performans değil, bir ilişki hâlidir. Ve bu ilişki, döngüyle birlikte nefes alır.
